Toen ons leven ineens op zijn kop stond.

N.B. Excuus, het is een ontzettend lange post geworden, dus pak er maar een kop thee bij. Ik werd met een onbestemd gevoel wakker. Zoals ik ongeveer een jaar geleden ook bijna dagelijks wakker werd. Gestrest en met een nare kriebel in mijn buik. Kon vannacht ook niet in slaap komen en vraag me nu af of het heeft te maken met een jaar geleden. Precies een jaar geleden, rond dit tijdstip van schrijven (8:50) wisten wij nog niet dat er iets zou gebeuren wat ons leven compleet zou veranderen. Waar me maar mee moesten dealen. Voor de rest van ons leven. En ik kreeg de behoefte om het met jullie te delen. Hoe wij het afgelopen jaar door zijn gekomen. Misschien niet per definitie de meest blije Leesjeblij, maar wel met een happy end. Want het was eigenlijk een routineklus. ‘s Ochtends een nuchter kindje brengen, amandelen eruit, goed drinken en ijsjes eten en naar huis. En zo ging het ook. De minidraak banjerde lekker door de gangen van het ziekenhuis, speelde in de speelkamer en at lekker roomijsjes (de waterijsjes waren geen blik waardig, heeft ie denk ik van z’n moeder). Thuis nog een paar dagen binnen blijven en dan weer verder met ons normale leventje. Maar dat paar dagen binnen zitten was niet thuis. Diezelfde middag stroomde het bloed uit zijn neus alsof de operatie net was voldaan. Maar dat kon gebeuren. De twijfel sloeg toe toen het later op de middag erger ging stromen en het niet op leek te houden. Na een belletje met de arts mochten we weer een ritje naar het ziekenhuis maken om daar te horen dat het draakje voor de zekerheid een nachtje moest blijven. Alles zou vast wel goed komen, maar omdat nabloedingen eigenlijk nooit voorkwamen bij neusamandelen was dit toch even fijner. Dikke prima. Eventjes nachtje logeren en weer naar huis. Het bloeden wilde maar niet stoppen Maar dit nachtje logeren werd een nachtje onrustig slapen omdat die avond die kleine toch nog onder het mes moest. Het bloeden wilde maar niet stoppen. De volgende ochtend was alles weer rustig en werden we weer netjes naar huis gestuurd. En het leek perfect te gaan. Totdat de minidraak weer wakker werd en het bed onder de bloedvlekken zat. H

Weet jij veel?

Je kent het wel. Je fietst of loopt naar je werk/school/favoriete koffietent en bent druk aan het dagdromen, let niet op of bent van jezelf gewoon een draak in het verkeer en voor je het weet fiets/rijd/loop je iemand in de weg en moet diegene remmen of uitwijken door jouw schuld. Dikke vette oeps natuurlijk! Of soms is het zelfs zo dat niet jij fout zit, maar je tegenligger. Kan natuurlijk allemaal! Het eerste wat ik dan doe is een super awkard gezicht trekken, net iets te hard lachen en ‘sorryyyy’ roepen. Vaak krijg ik een lach terug, soms een ‘geeft niks!’. Maar het gebeurt ook genoeg dat het gezegde ‘als blikken konden doden’ wordt toegepast en ik blij mag zijn dat ik gelukkig niet écht dood in een Groningse greppel lig. Heb je zand in je vagina ofzo?! Begrijp me niet verkeerd hoor, ik zou sommige mensen ook best een goede duw willen geven als ze zuur tegen me lopen te doen. Alleen heeft het niet zoveel zin.

Spread The Love | Een gesprek met Groep 8 van de Borgmanschool

“It’s amazing, how one person’s act can change the course of your life. Today, follow their lead… Pay it forward.” – Pay it forward.  Als ik het lokaal binnenloop word ik vrolijk verwelkomd door de blije gezichten van Groep 8 en hun juf Lisanne Ottelé van de Borgmanschool in Groningen. Zodra ik op de kruk van de juf heb plaats genomen steken we eigenlijk direct van wal. Ze hebben me iets belangrijks te vertellen. “We willen gewoon dat de wereld wat vrolijker en mooier wordt.” Het houdt ook deze 11/12 jarigen erg bezig. De aanslag op Charlie Hebdo, de verschrikkelijke berichten die we regelmatig over IS te horen krijgen… Juf Lisanne besloot een gesprek met de kinderen aan te gaan over alle ellende in de wereld. De kinderen waren vooral vol onbegrip,