Samen | Een ode aan onze bruggenbouwers

Vrijdag 8 januari, ergens tussen 22.30 en 23.00 uur. We hadden net afscheid genomen, stiekem hopend dat “Tot morgen” werkelijkheid zou worden. We waren amper een kwartier thuis toen er een bericht op mijn telefoon verscheen. “Opa is nu bij oma.” Ik begon direct te huilen, maar tegelijkertijd gingen mijn hersenen tekeer: ‘Misschien begrijp je het verkeerd?! Hij bedoelt wat anders! Maar wat zou hij dan bedoelen?!’ Een en al wirwar van gedachten, maar ik begreep het maar al te goed. Ons opperhoofd was niet meer. Vertrokken, in het bijzijn van zijn zusje, al zijn kinderen en bijna alle (achter) kleinkinderen, naar zijn grote liefde die hij al 15 jaar zo erg miste. Eindelijk waren ze weer samen. Er kwam iets aan de oppervlakte wat ik stiekem wel een beetje miste De dagen die daarop volgden waren intens verdrietig. We moesten het vanaf nu rooien zonder onze vader, (overgroot)opa, opperbaas, spil van de familie. Maar naast intens verdriet kwam er ook iets anders opnieuw en duidelijker aan de oppervlakte. Iets wat ik stiekem wel een beetje miste.

Weet jij veel?

Je kent het wel. Je fietst of loopt naar je werk/school/favoriete koffietent en bent druk aan het dagdromen, let niet op of bent van jezelf gewoon een draak in het verkeer en voor je het weet fiets/rijd/loop je iemand in de weg en moet diegene remmen of uitwijken door jouw schuld. Dikke vette oeps natuurlijk! Of soms is het zelfs zo dat niet jij fout zit, maar je tegenligger. Kan natuurlijk allemaal! Het eerste wat ik dan doe is een super awkard gezicht trekken, net iets te hard lachen en ‘sorryyyy’ roepen. Vaak krijg ik een lach terug, soms een ‘geeft niks!’. Maar het gebeurt ook genoeg dat het gezegde ‘als blikken konden doden’ wordt toegepast en ik blij mag zijn dat ik gelukkig niet écht dood in een Groningse greppel lig. Heb je zand in je vagina ofzo?! Begrijp me niet verkeerd hoor, ik zou sommige mensen ook best een goede duw willen geven als ze zuur tegen me lopen te doen. Alleen heeft het niet zoveel zin.

Spread The Love | Een gesprek met Groep 8 van de Borgmanschool

“It’s amazing, how one person’s act can change the course of your life. Today, follow their lead… Pay it forward.” – Pay it forward.  Als ik het lokaal binnenloop word ik vrolijk verwelkomd door de blije gezichten van Groep 8 en hun juf Lisanne Ottelé van de Borgmanschool in Groningen. Zodra ik op de kruk van de juf heb plaats genomen steken we eigenlijk direct van wal. Ze hebben me iets belangrijks te vertellen. “We willen gewoon dat de wereld wat vrolijker en mooier wordt.” Het houdt ook deze 11/12 jarigen erg bezig. De aanslag op Charlie Hebdo, de verschrikkelijke berichten die we regelmatig over IS te horen krijgen… Juf Lisanne besloot een gesprek met de kinderen aan te gaan over alle ellende in de wereld. De kinderen waren vooral vol onbegrip,