Gratitude Journal #15

Je hebt soms van die dagen dat je echt even moet zoeken naar je blije momentjes. Omdat de dag al dom begon, omdat je hoofd vol zit met minder blije dingen, door stomme gebeurtenissen of gewoon, zoals we dat in de Clubcake zeggen, omdat je huubuhuhu bent. Vandaag ben ik huubuhuhu, heb ik geen zin in de dag en moet ik even goed zoeken naar mijn blije momentjes. Want die zijn er heus! Voel je hem aankomen? Yep, het is tijd voor een Gratitude Journal! Komtiedanhè! Schrijf je mee? ❤ Qualitytime met je broer. Want hoewel we echt 5 minuten van elkaar vandaan wonen zien we elkaar niet vaak. We pakten de trein naar onze oma. Maar voordat we die pakten, misten

Toen ik ging trouwen, maar toch niet

Er mag wel weer eens wat leedvermaak de atmosfeer gegooid worden. Niet per se om het uitlachen, maar gewoon… Deze ‘No shame in my game’ is té shame om het niet te delen! Laat ik als eerste even zeggen. Ik ben ook maar een meisje-meisje en een sucker for love. Bruiloften zijn mijn ding en ik zou heus dolgraag trouwen. Tom en ik zijn (toevallig vandaag ) welgeteld 14 jaar en 2 maanden samen. Na 14 jaar heb ik niet echt meer een bruiloft nodig om onze zoetsappige liefde te bewijzen. Maar eerlijk is eerlijk… Als hij me vraagt zou ik geen nee zeggen. NOOIT! -houd dat even in gedachten ok? Dan vinden jullie mij misschien minder stom ofzo-

Toen ons leven ineens op zijn kop stond.

N.B. Excuus, het is een ontzettend lange post geworden, dus pak er maar een kop thee bij. Ik werd met een onbestemd gevoel wakker. Zoals ik ongeveer een jaar geleden ook bijna dagelijks wakker werd. Gestrest en met een nare kriebel in mijn buik. Kon vannacht ook niet in slaap komen en vraag me nu af of het heeft te maken met een jaar geleden. Precies een jaar geleden, rond dit tijdstip van schrijven (8:50) wisten wij nog niet dat er iets zou gebeuren wat ons leven compleet zou veranderen. Waar me maar mee moesten dealen. Voor de rest van ons leven. En ik kreeg de behoefte om het met jullie te delen. Hoe wij het afgelopen jaar door zijn gekomen. Misschien niet per definitie de meest blije Leesjeblij, maar wel met een happy end. Want het was eigenlijk een routineklus. ‘s Ochtends een nuchter kindje brengen, amandelen eruit, goed drinken en ijsjes eten en naar huis. En zo ging het ook. De minidraak banjerde lekker door de gangen van het ziekenhuis, speelde in de speelkamer en at lekker roomijsjes (de waterijsjes waren geen blik waardig, heeft ie denk ik van z’n moeder). Thuis nog een paar dagen binnen blijven en dan weer verder met ons normale leventje. Maar dat paar dagen binnen zitten was niet thuis. Diezelfde middag stroomde het bloed uit zijn neus alsof de operatie net was voldaan. Maar dat kon gebeuren. De twijfel sloeg toe toen het later op de middag erger ging stromen en het niet op leek te houden. Na een belletje met de arts mochten we weer een ritje naar het ziekenhuis maken om daar te horen dat het draakje voor de zekerheid een nachtje moest blijven. Alles zou vast wel goed komen, maar omdat nabloedingen eigenlijk nooit voorkwamen bij neusamandelen was dit toch even fijner. Dikke prima. Eventjes nachtje logeren en weer naar huis. Het bloeden wilde maar niet stoppen Maar dit nachtje logeren werd een nachtje onrustig slapen omdat die avond die kleine toch nog onder het mes moest. Het bloeden wilde maar niet stoppen. De volgende ochtend was alles weer rustig en werden we weer netjes naar huis gestuurd. En het leek perfect te gaan. Totdat de minidraak weer wakker werd en het bed onder de bloedvlekken zat. H