Daaag Marit!

Het mocht wel weer eens tijd zijn voor een beetje leedvermaak. De blunders zijn de wereld nog niet uit, dus daar mag best om gelachen worden. Hij is kersvers, over de kermis en een “bekende” tegenkomen. Klaar voor de start, AF! Het was feest in ons Roner dorpje, Rodermarkt (yep, got that right, ik ben een echt dorpsmeisje) en daar kon de kermis natuurlijk niet aan ontbreken. Stond ik niet bij de botsauto’s dan zat ik wel met mijn vriendinnetjes stoer te doen in één of andere snelle attractie of troggelden we de kermismannen gratis muntjes af om nog maar weer een keer stoer te doen in die ene snelle attractie. Zo ging dat, ergens in de jaren negentig, toen ik een jaartje of 14 was. Dolle pret was het jongens. Maar het kermisleven van een 14 jarige gaat natuurlijk niet alleen over suikerspinnen en kermisattractieritjes. Want terwijl ik met een groepje vrienden uit

Een trip down de McDonald’s hamburgers bakken lane

Jullie moeten op voorhand even weten dat ik vroeger niet zo graag meedeed met de meute. Ik stond liever niet in de spotlights (al liep ik op de camping wel langs de tenten ‘Wat een plaaaatje, hè?’ te roepen), praatte niet graag met vreemden (of eigenlijk wie dan ook), haatte wedstrijdjes en zat gewoon liever met mijn neus in mijn net geleende boeken van de bieb. Beetje een beeld geschetst van hoe ik als klein meisje was? Goed, laten we dan over gaan naar een spik splinternieuwe ‘No Shame In My Game’. Ik was het gelukkige meisje dat haar verjaarspartijtje mocht vieren in de Groningse McDonald’s. Een trap naar beneden, links achterin de hoek

Een ei hoort erbij

Het is dus wel duidelijk dat ik niet zo goed ben in het vinden van dingen. Ook al staan ze voor mijn neus. Centrale Stations enzo, dat soort dingen. Maar met kleinere objecten is dit ook heel prima te doen voor mij. En yep, we hebben weer een nieuwe ‘No Shame in My Game’. Paas editie dit keer! Het was Pasen. Al een heleboel jaren terug. Mijn opa en oma zorgden er elk jaar voor dat de paaseitjes geverfd en verstopt waren en buiten konden we Oud Hollandsch Neut’n schiet’n. Maar eerst, eitjes zoeken.Ik was nog een klein meisje, dit weet ik, want ik moest de laag verstopte eitjes zoeken. De grotere neven en nichten mochten al bovenop kasten en planken kijken. Ik hield me rustig bezig met het zoeken tussen de plantjes, onder tafels en op de vensterbank. Veel hoger dan dat kon ik volgens mij ook niet.