Tag Archief: Familie

Samen | Een ode aan onze bruggenbouwers

FamilyloveVrijdag 8 januari, ergens tussen 22.30 en 23.00 uur. We hadden net afscheid genomen, stiekem hopend dat “Tot morgen” werkelijkheid zou worden. We waren amper een kwartier thuis toen er een bericht op mijn telefoon verscheen. “Opa is nu bij oma.” Ik begon direct te huilen, maar tegelijkertijd gingen mijn hersenen tekeer: ‘Misschien begrijp je het verkeerd?! Hij bedoelt wat anders! Maar wat zou hij dan bedoelen?!’ Een en al wirwar van gedachten, maar ik begreep het maar al te goed. Ons opperhoofd was niet meer. Vertrokken, in het bijzijn van zijn zusje, al zijn kinderen en bijna alle (achter) kleinkinderen, naar zijn grote liefde die hij al 15 jaar zo erg miste. Eindelijk waren ze weer samen.

Er kwam iets aan de oppervlakte wat ik stiekem wel een beetje miste
De dagen die daarop volgden waren intens verdrietig. We moesten het vanaf nu rooien zonder onze vader, (overgroot)opa, opperbaas, spil van de familie. Maar naast intens verdriet kwam er ook iets anders opnieuw en duidelijker aan de oppervlakte. Iets wat ik stiekem wel een beetje miste. (meer…)

Gratitude Journal #13

find beautyPff, ik kan jullie op een briefje geven. Het jaar begint niet al te rooskleurig. We beginnen met het afscheid van een ontzettend lief mens. De spil van onze familie. Onze lieve opa. Dus ja, verdriet alom. Leuk is anders. Maar ook weer een moment om, jawel, dankbaar te zijn voor een aantal dingen. Namelijk,

Aardige mensen. Die je een glimlach toewerpen als ze langs je lopen. De deur even open houden als ze je aan zien komen snellen met tig boodschappentassen en een peuter aan je had. Of die even een praatje met je peuter maken en je een fijne dag wensen als je met de fiets voor het spoor staat te wachten. Ik word blij van jullie, aardige mensen. Blijf je ding doen, wordt de wereld echt mooier van!

BF Des weer voor het eerst in het nieuwe jaar zien. Daar heel blij om zijn en dat duidelijk maken door een dikke stomp op haar arm gevolgd door; “Ik vind dit leuk, weer zo samen!” en dan (meer…)

Toen ons leven ineens op zijn kop stond.

IMG_5365

Voor de zoveelste keer naar de operatiekamer

N.B. Excuus, het is een ontzettend lange post geworden, dus pak er maar een kop thee bij.

Ik werd met een onbestemd gevoel wakker. Zoals ik ongeveer een jaar geleden ook bijna dagelijks wakker werd. Gestrest en met een nare kriebel in mijn buik. Kon vannacht ook niet in slaap komen en vraag me nu af of het heeft te maken met een jaar geleden. Precies een jaar geleden, rond dit tijdstip van schrijven (8:50) wisten wij nog niet dat er iets zou gebeuren wat ons leven compleet zou veranderen. Waar me maar mee moesten dealen. Voor de rest van ons leven. En ik kreeg de behoefte om het met jullie te delen. Hoe wij het afgelopen jaar door zijn gekomen. Misschien niet per definitie de meest blije Leesjeblij, maar wel met een happy end.

Want het was eigenlijk een routineklus. ‘s Ochtends een nuchter kindje brengen, amandelen eruit, goed drinken en ijsjes eten en naar huis. En zo ging het ook. De minidraak banjerde lekker door de gangen van het ziekenhuis, speelde in de speelkamer en at lekker roomijsjes (de waterijsjes waren geen blik waardig, heeft ie denk ik van z’n moeder). Thuis nog een paar dagen binnen blijven en dan weer verder met ons normale leventje. Maar dat paar dagen binnen zitten was niet thuis. Diezelfde middag stroomde het bloed uit zijn neus alsof de operatie net was voldaan. Maar dat kon gebeuren. De twijfel sloeg toe toen het later op de middag erger ging stromen en het niet op leek te houden. Na een belletje met de arts mochten we weer een ritje naar het ziekenhuis maken om daar te horen dat het draakje voor de zekerheid een nachtje moest blijven. Alles zou vast wel goed komen, maar omdat nabloedingen eigenlijk nooit voorkwamen bij neusamandelen was dit toch even fijner. Dikke prima. Eventjes nachtje logeren en weer naar huis.

Het bloeden wilde maar niet stoppen

Maar dit nachtje logeren werd een nachtje onrustig slapen omdat die avond die kleine toch nog onder het mes moest. Het bloeden wilde maar niet stoppen. De volgende ochtend was alles weer rustig en werden we weer netjes naar huis gestuurd. En het leek perfect te gaan. Totdat de minidraak weer wakker werd en het bed onder de bloedvlekken zat. H (meer…)

Gratitude Journal #9 | Birthday Edition!

Gratitude cadeauAfgelopen zaterdag zag ik mijn 31e levensjaar ingaan. Zoals elk jaar vier ik het niet of klein. Dit jaar was dat niet anders. Lekker klein, niet teveel poespas, met de mensen die het dichtstbij mij stonden. En ook al misten er 2 hele belangrijke, dit was een van de meest perfecte verjaardagen in jaren. En dus vind ik dat ik deze zaterdag 6 juni 2015 een dikke vette thank you verschuldigd ben. Namelijk voor de volgende dingen: (meer…)

Gratitude Journal #7

Gratitude 7Een klein beetje inspiratie kwam om de hoek kijken en ik nam het er maar direct van. Hupsakee, tijd voor mijn Thankyou notes voor Mister Universe! Lief universum, bedankt voor de volgende te gekke dingen:

Mijn beste vriendin. We spraken elkaar amper de laatste tijd. Wisten dat er een heleboel speelde in elkaars leven, maar toch ook weer niet. En toen gingen we uit eten. En was het alsof we alles al wisten en alsof we elkaar gisteren nog spraken. Zoals dat altijd zo gaat bij ons.

Typhoon. Zijn Lobi da Basi tour = bier over je heen gegooid krijgen, springen tot je kramp in je kuiten krijgt en geen adem meer kunt halen. En je daar geen ruk van aantrekken en gewoon doorgaan, want het is feest!

Het geluid van (meer…)