Serious Business

Bakken voor Pink Ribbon!

PR_Actielogo_RGB
Het is weer oktober. De maand waar de roze lintjes je om de oren vliegen. Niet omdat het feest is, maar om ons weer bewust te maken van het feit dat er jaarlijks 16.000 mensen strijden tegen borstkanker. Er wordt middels verschillende acties geld ingezameld om de onderzoeken naar borstkanker te steunen. En ik besluit weer mee te helpen!

Waarom help ik mee?
Ik schreef er hier vorig jaar uitgebreid over wat mijn beweegreden was. Voor mijn (meer…)

Toen ons leven ineens op zijn kop stond.

IMG_5365

Voor de zoveelste keer naar de operatiekamer

N.B. Excuus, het is een ontzettend lange post geworden, dus pak er maar een kop thee bij.

Ik werd met een onbestemd gevoel wakker. Zoals ik ongeveer een jaar geleden ook bijna dagelijks wakker werd. Gestrest en met een nare kriebel in mijn buik. Kon vannacht ook niet in slaap komen en vraag me nu af of het heeft te maken met een jaar geleden. Precies een jaar geleden, rond dit tijdstip van schrijven (8:50) wisten wij nog niet dat er iets zou gebeuren wat ons leven compleet zou veranderen. Waar me maar mee moesten dealen. Voor de rest van ons leven. En ik kreeg de behoefte om het met jullie te delen. Hoe wij het afgelopen jaar door zijn gekomen. Misschien niet per definitie de meest blije Leesjeblij, maar wel met een happy end.

Want het was eigenlijk een routineklus. ‘s Ochtends een nuchter kindje brengen, amandelen eruit, goed drinken en ijsjes eten en naar huis. En zo ging het ook. De minidraak banjerde lekker door de gangen van het ziekenhuis, speelde in de speelkamer en at lekker roomijsjes (de waterijsjes waren geen blik waardig, heeft ie denk ik van z’n moeder). Thuis nog een paar dagen binnen blijven en dan weer verder met ons normale leventje. Maar dat paar dagen binnen zitten was niet thuis. Diezelfde middag stroomde het bloed uit zijn neus alsof de operatie net was voldaan. Maar dat kon gebeuren. De twijfel sloeg toe toen het later op de middag erger ging stromen en het niet op leek te houden. Na een belletje met de arts mochten we weer een ritje naar het ziekenhuis maken om daar te horen dat het draakje voor de zekerheid een nachtje moest blijven. Alles zou vast wel goed komen, maar omdat nabloedingen eigenlijk nooit voorkwamen bij neusamandelen was dit toch even fijner. Dikke prima. Eventjes nachtje logeren en weer naar huis.

Het bloeden wilde maar niet stoppen

Maar dit nachtje logeren werd een nachtje onrustig slapen omdat die avond die kleine toch nog onder het mes moest. Het bloeden wilde maar niet stoppen. De volgende ochtend was alles weer rustig en werden we weer netjes naar huis gestuurd. En het leek perfect te gaan. Totdat de minidraak weer wakker werd en het bed onder de bloedvlekken zat. H (meer…)

Heb je lief lief

“The trouble is, you think you have time.” – Buddha

imageEen ochtend als iedere andere. We maken ons klaar, onze peuterpuber gilt dat ie geen ontbijt wil, mama probeert hem te sussen en papa pakt zijn spullen voor het werk.
En terwijl ik onze draak probeer over te halen een bammetje op te eten heeft T. zijn jas al aan. In de startblokken om naar zijn werk te gaan. We zijn later dan normaal, het is wat hectisch. T. aait mij over m’n rug en geeft me een kus. Draakje heeft geen oog voor papa, maar T. weet nog snel een kus te ontfutselen. ‘Love you, tot vanmiddag!’ Klinkt het nog snel bij de voordeur. We antwoordden met een luid ‘Love you tooo, werkseee!!’ en weg is ie.  (meer…)