Persoonlijk

Samen | Een ode aan onze bruggenbouwers

FamilyloveVrijdag 8 januari, ergens tussen 22.30 en 23.00 uur. We hadden net afscheid genomen, stiekem hopend dat “Tot morgen” werkelijkheid zou worden. We waren amper een kwartier thuis toen er een bericht op mijn telefoon verscheen. “Opa is nu bij oma.” Ik begon direct te huilen, maar tegelijkertijd gingen mijn hersenen tekeer: ‘Misschien begrijp je het verkeerd?! Hij bedoelt wat anders! Maar wat zou hij dan bedoelen?!’ Een en al wirwar van gedachten, maar ik begreep het maar al te goed. Ons opperhoofd was niet meer. Vertrokken, in het bijzijn van zijn zusje, al zijn kinderen en bijna alle (achter) kleinkinderen, naar zijn grote liefde die hij al 15 jaar zo erg miste. Eindelijk waren ze weer samen.

Er kwam iets aan de oppervlakte wat ik stiekem wel een beetje miste
De dagen die daarop volgden waren intens verdrietig. We moesten het vanaf nu rooien zonder onze vader, (overgroot)opa, opperbaas, spil van de familie. Maar naast intens verdriet kwam er ook iets anders opnieuw en duidelijker aan de oppervlakte. Iets wat ik stiekem wel een beetje miste. (meer…)

Toen ons leven ineens op zijn kop stond.

IMG_5365

Voor de zoveelste keer naar de operatiekamer

N.B. Excuus, het is een ontzettend lange post geworden, dus pak er maar een kop thee bij.

Ik werd met een onbestemd gevoel wakker. Zoals ik ongeveer een jaar geleden ook bijna dagelijks wakker werd. Gestrest en met een nare kriebel in mijn buik. Kon vannacht ook niet in slaap komen en vraag me nu af of het heeft te maken met een jaar geleden. Precies een jaar geleden, rond dit tijdstip van schrijven (8:50) wisten wij nog niet dat er iets zou gebeuren wat ons leven compleet zou veranderen. Waar me maar mee moesten dealen. Voor de rest van ons leven. En ik kreeg de behoefte om het met jullie te delen. Hoe wij het afgelopen jaar door zijn gekomen. Misschien niet per definitie de meest blije Leesjeblij, maar wel met een happy end.

Want het was eigenlijk een routineklus. ‘s Ochtends een nuchter kindje brengen, amandelen eruit, goed drinken en ijsjes eten en naar huis. En zo ging het ook. De minidraak banjerde lekker door de gangen van het ziekenhuis, speelde in de speelkamer en at lekker roomijsjes (de waterijsjes waren geen blik waardig, heeft ie denk ik van z’n moeder). Thuis nog een paar dagen binnen blijven en dan weer verder met ons normale leventje. Maar dat paar dagen binnen zitten was niet thuis. Diezelfde middag stroomde het bloed uit zijn neus alsof de operatie net was voldaan. Maar dat kon gebeuren. De twijfel sloeg toe toen het later op de middag erger ging stromen en het niet op leek te houden. Na een belletje met de arts mochten we weer een ritje naar het ziekenhuis maken om daar te horen dat het draakje voor de zekerheid een nachtje moest blijven. Alles zou vast wel goed komen, maar omdat nabloedingen eigenlijk nooit voorkwamen bij neusamandelen was dit toch even fijner. Dikke prima. Eventjes nachtje logeren en weer naar huis.

Het bloeden wilde maar niet stoppen

Maar dit nachtje logeren werd een nachtje onrustig slapen omdat die avond die kleine toch nog onder het mes moest. Het bloeden wilde maar niet stoppen. De volgende ochtend was alles weer rustig en werden we weer netjes naar huis gestuurd. En het leek perfect te gaan. Totdat de minidraak weer wakker werd en het bed onder de bloedvlekken zat. H (meer…)